Nie poczytamy już nic nowego. Nasza kochana Pani polonistka wysłała nas kiedyś z taczką książek. Zaraz za Spodek do skupu makulatury. Pewne książki się w IV LO po prostu nie czytały. Był na stosie „Busz po polsku” i „wojna futbolowa”. Później Kapuściński po społy z Kochanowskim gwarantowali mi szóstki na wypracowaniach. Tak łatwo było połączyć tradycje z nowoczesnością, a ich utwory pasowały na każdy maturalny temat. Dorzuciło się Mickiewicza i już było cool. Szóstki bo Kapuściński był przecież „ponad program”.

„Heban” jeszcze bardziej rozpalił moja chęć jechania do Afryki, choć tez wtedy zrozumiałem, ze Kapuściński to naprawdę literat. Że takiej Afryki jak on opisuje nie ma. I nigdy nie było. Albo może trzeba mieć taka wyobraźnię żeby łowić z afrykańskiego krajobrazu jakieś szczegóły, które zdarzają się raz na sto lat. Zrozumiałem, że reportaż to jest też sztuka pisania proza. Ze trzeba ubarwić kolory nieba, pakunki madame z Senegalu czy dzwony i muezinów z Asmary. Anyway, jak jedziecie do Afryki i rozmawiacie z białasami, Kapuściński jest klasykiem! Czytaj dalej Podróże Kapuścińskiego →